Credo

Credo, 10-26.06* Uwalniam się od przymusu wypowiadania się „po coś”. Jestem czystą emanacją przyjemności fotograficznego widzenia, inicjującego procesy myślowe.

Oto fotografia z głębi mnie. Nie ma tu potrzeby analizowania i interpretowania. Istotne są moje emocje utkane z dotychczasowych doświadczeń.

Moim głównym kompasem jest intuicja.

Zdaje się, że widziałem te obrazy już wcześniej - w mojej głowie. Teraz rozpoznaje je - mijając na swojej drodze i zapisując potwierdzam ich istnienie. Nie są i nie muszą być ”ładne”, czy obiektywnie estetyczne. Mają jedno zadanie: samodzielnie istnieć.

Do powstania takiej fotografii potrzebuję Drogi. 

Osadzony w przestrzeni jestem uważny i otwarty na sygnały płynące z miejsca. Dzięki temu, bycie fotografem, daje mi wyjątkową przyjemność wchodzenia i głębszego doświadczania rzeczywistości.