Comme ci, comme ça

Francja — kraj wina, mody i miłości — w tej opowieści staje się przestrzenią ciężkiej pracy i wyobcowania. Miejscem, w którym nadzieja i szczęście splatają się ze strachem, zmęczeniem i depresją. Francuskie wino dzieli się na białe i czerwone (co za ironia); dla mnie ma wszystkie odcienie szarości. Smakuje potem, błotem i deszczem.

Euro czy złoty? Pieniądze czy przygoda? Miłość, szczęście, sens? Wszyscy czegoś szukamy i od czegoś uciekamy. Miało być lepiej: Francja, nowy świat, godne pieniądze. Ale wszędzie zabieramy ze sobą samych siebie. Problemy z Polski wyruszają razem z nami i po drodze spotykają nowe. Emigracja staje się izolacją, izolacja — wygnaniem.

Będąc tam, uświadamiamy sobie, ile zostawiliśmy za sobą: rodzinę, przyjaciół, codzienność, która wtedy zdawała się nie mieć wartości — dziś jest marzeniem, które może już nigdy nie wrócić.

Polska czy Francja — zawsze obcy, a jednak tęsknię do Burgundii. Wszystko, co wydarza się tam, zostaje tutaj —…